پرش به محتوا
دل‌نوشته‌‌ها و يادداشت‌هاي محمدرضا اسدي

بایگانی

برچسب: امام زمان

صدا و سيماي جمهوري اسلامي مردم را ربات‌هاي بي‌احساسي تصور كرده است كه در وجودشان دكمه‌اي براي شادي و دكمه‌اي براي غم دارند. هر وقت اراده كند با پخش چند مداحي و مارش عزا و آهنگ از كرخه تا راين و بوي پيراهن يوسف، مي‌تواند دكمه‌ي غم را بفشارد و مردم را غمگين كند و غمگين جلوه دهد و در ابتداي خبر 21، گوينده‌ي خبر بگويد: «ايران اسلامي، امروز غرق در ماتم و عزا بود» و به محض اين كه صدا و سيما اراده كند، با پخش چند نماهنگ شاد و عكس گل و بلبل و نورافشاني، دكمه‌ي شادي را بفشارد و مردم را كه تا قبل از اذان مغرب غرق در ماتم و عزا بودند، به يك‌باره از خود بي‌خود كند و در دل‌هاي خلايق به زور ادخال سرور كند.

نمونه‌ي اين نبوغ صدا و سيما را مي‌توانيد امروز (سالروز شهادت امام عسگري –عليه‌السلام-) مشاهده كنيد كه چگونه تا قبل از اذان مغرب مارش عزا پخش مي‌شود و به يك باره پس از اذان مغرب براي مناسبت مجعول و من‌درآوردي آغاز ولايت امام زمان انواع آهنگ‌هاي شادي‌آفرين و كليپ‌هاي مهيج پخش خواهد شد.

در عالم هنر اصطلاحي به نام «Fade» و به معناي ناپديد شدن تدريجي وجود دارد. مراعات دو مفهوم «Fade in» و «Fade out» براي شروع و پايان آهنگ و تعويض دستگاه‌هاي موسيقي، به منظور برقراري هارموني و رعايت گوش‌نوازي صوت در توليد يك اثر هنري موسيقي از اصول كار است. مگر مواردي كه آهنگ‌ساز شروع با گام بالا و تغيير ناگهاني دستگاه را بدون مقدمه، براي وارد آوردن شوك و ارائه‌ي يك پيام خاص به مخاطب در نظر داشته باشد. در غير اين صورت موسيقي به جاي گوش‌نواز بودن، گوش‌خراش و خارج از دستگاه خواهد بود و شنوندگان به جاي درك مطلوبيت و آرامش، دچار آشفتگي و اضطراب مي‌شوند.

چگونه باور كنم يك غم و ماتم ريشه‌دار كه ايران اسلامي غرق در آن بود، به صرف پخش اذان به يك شادي و سرور ريشه‌دار ديگر تبديل مي‌شود كه دوباره ايران اسلامي غرق در آن خواهد شد. شما يا مفهوم غم و شادي را نمي‌دانيد يا مفهوم غرق شدن را.

شب گذشته خبر 20:30 كارگاهي را در قم نشان داد كه ضريحي را از چوب و نقره و طلا به ارزش 20 ميليارد تومان براي امام عسگري –عليه‌السلام- مي‌ساختند. من از علماء بزرگوار و مراجع معظم تقليد و مسئولين كشور سؤال دارم كه چگونه شد از مكتب پيامبري كه شعارش «الفقر فخري» (فقر و ساده‌زيستي افتخار من است) بود، به ضريح 20 ميليارد توماني رسيديم؟ كدام يك از پيشوايان ديني ما در زندگي‌شان، خود را به چنين زرق و برقي آراسته بودند كه ما امروز با تأسي از آن سبك زندگي ضريح طلا و نقره براي‌شان مي‌سازيم؟ آيا آن چيزي كه در طول حيات پيامبر و ائمه‌ي معصومين مردم را به مكتب اسلام جذب كرد طلا و نقره بود، يا توحيد و فلاح و رستگاري و آزادي از ذلت و عدالت‌محوري و اخلاق انساني؟ آيا اگر امروز امام عسگري –عليه السلام- زنده بود، همين ضريح را براي بهبود وضعيت معيشتي فقرا و نيازمندان، قطعه قطعه و توزيع نمي‌كرد؟

آيا با وجود چنين مصيبت‌هايي كه شاهد آن هستيم، براي امام زمان –عج- جشن آغاز ولايت بگيريم؟

اي كاش مسئولان صدا و سيما مي‌دانستند، غم و شادي يك امر قراردادي و دستوري و دكمه‌اي نيست. بل‌كه ريشه در روح و روان آدمي دارد. روح بسياري از مردم به دليل اوضاع ناگوار اقتصادي و فرهنگي آزرده است و با پخش چند نماهنگ و براي مناسبت‌هاي مجعول خوشحال نخواهد شد. براي ايجاد يك شادي واقعي و ريشه‌دار، ريشه را اصلاح كنيد!

در همين زمينه:

همان گونه كه در ابتداي ماه ربيع الاول وعده كرده بودم، امروز نهم ربيع الاول به يك بدعت جديد اشاره خواهم كرد و آن هم مناسبت مجعول و من در آوردي به نام «آغاز ولايت امام زمان» است.

شايد خيلي مضحك و ساده‌انگارانه باشد كه تصور كنيم امام زمان (عج) كه روز گذشته پدر بزرگوارشان را از دست داده‌اند، امروز غرق در شادي هستند كه ولايت و امامت‌شان شروع شده است.

مگر مي‌شود سالگرد يك مناسبت از خود مناسبت با اهميّت‌تر باشد. بياييد با هم برگرديم به 1172 سال پيش يعني سال 260 هجري قمري. برويم بر در خانه‌ي امام حسن عسگري (عليه السلام). خانه‌اي كه ديروز يعني هشتم ربيع الاول صاحبِ خانه -امام يازدهم شيعيان- شهيد شده‌اند و اكنون فرزندشان امام زمان در سوگ پدر خود نشسته‌اند. آيا هيچ انسان عاقلي در اين لحظه‌ي عزا و ماتم به فرزند داغدار تبريك مي‌گويد؟

كساني كه اين مناسبت را جعل كرده‌اند، ظاهراً امام زمان را قياس به نفس كرده‌اند و اين‌گونه انديشيده‌اند كه امام معصوم العياذ بالله در سراسر عمر منتظر چنين لحظه‌اي بوده است و اين كه ايشان در اين روز به امامت رسيده‌اند يك افتخار بزرگي براي ايشان است و مثل انسان‌هاي عادي كه وقتي به عنوان وزير يا مدير كل منصوب مي‌شوند به ايشان تبريك مي‌گويند، تصوّر كرده‌اند امام زمان (عج) هم يك نفر مثل خودشان است و حالا مي‌خواهند تبريك بگويند. غافل از اين كه در ازل نام اين بزرگواران به عنوان امامان حق ثبت و ضبط شده است و امام معصوم (ع)، امام به دنيا مي‌آيد، اما تحقق امامتش منوط به فقدان حجت قبل از خودش است.

در زيارت جامعه‌ي كبيره آمده است: «…خَلَقَكُمُ اللَّهُ أَنْوَاراً فَجَعَلَكُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقِينَ حَتَّي مَنَّ عَلَيْنَا بِكُمْ» يعني خداوند شما را به صورت نورهايي خلق كرد و شما را در گرداگرد عرش خود قرار داد تا اينكه به خاطر وجود شما بر ما منّت بگذارد. اين زيارت منقول از امام هادي (ع) است و در آن زمان امام زمان (عج) هنوز به لحاظ ظاهري به دنياي مادّي قدم نگذاشته‌اند، اما همان موقع وجودشان براي شيعيان منّت و مايه‌ي فخر و مباهات است.

شايد برخي بگويند كه اين مناسبت را ايجاد كرده‌اند تا دست‌مايه‌ي شادي و سرور در روز نهم ربيع‌الاول كه به نقلي روز مرگ خليفه‌ي دوم است فراهم گردد. بله بنده هم اين روايت و روايت ديگري كه مي‌گويد در روز نهم ربيع الاول يكي از دشمن‌ترين دشمنان اهل بيت مي‌ميرد را ديده‌ام ولي اينها دليل نمي‌شود كه بخواهيم از خودمان مناسبت جعل كنيم آن هم به بهانه‌ي وحدت بين مسلمين. كجاي روايت فوق گفته است كه برويد در اين روز مراسم جشن و سرور برگزار كنيد آن هم با برخي كيفيت‌هاي زشت و زننده كه در سايت‌هاي اينترنتي، گل‌واژه‌ها و حركات موزون و ساير جلف‌بازي‌هايش موجود است.

راستي اين آقاياني كه خيلي ولايت ولايت مي‌كنند چرا روز بيست و نهم صفر (يعني يك روز بعد از رحلت پيامبر اكرم) را جشن نمي‌گيرند؟ بيست و نهم صفر هم آغاز ولايت اميرالمؤمنين است. تازه حضرت علي (ع) امام اول شيعيان و تنها امامي است كه خلافت و حكومت ظاهري هم داشته است و جشن گرفتن آغاز امامت ايشان در اولويت بيشتري قرار دارد. مهم نيست كه بين آغاز ولايت و حكومت ظاهري‌شان 25 سال فاصله بوده است، مهم اين است كه اين روز را بايد جشن گرفت چون آغاز ولايت است و مهم نيست كه اين روز شب شهادت امام رضا (ع) است، شيعه بايد به تكليف خود عمل كند؟!!

ما نمي‌خواهيم از يك سنّت غلط به نام «جشن عُمَركُشون» دست برداريم (مثل بت پرستاني كه نمي‌توانستند از عبادت بت‌ها دست بردارند) و مي‌خواهيم با عوض كردن عنوان آن روز همچنان به آن رسم غلط ادامه دهيم.

توضيح تكميلي: مطلبي كه در همين مورد بعداً به ذهنم رسيد اين است كه افرادي كه اين مناسبت را جعل كرده‌اند، تصوّر كرده‌اند امامت امام زمان (عج) مثل ساعت كار اداري است و اگر امام عسكري (ع) روز هشتم ربيع به شهادت رسيده‌اند، امامت حضرت وليعصر (عج) از فردا ساعت 8 صبح آغاز مي‌شود. به همين منظور روز هشتم ربيع را عزا مي‌گيرند و روز نهم را جشن مي‌گيرند. غافل از اين كه هيچ وقفه و فاصله‌اي بين شهادت امام يازدهم و تحقق امامت حضرت مهدي (عج) وجود ندارد. به عبارت ديگر اگر بخواهند اين مناسبت ساختگي را گرامي بدارند بايد همان شبي كه عزاداري مي‌كنند جشن هم بگيرند.

در همين زمينه:

چه سخت است این جدایی و فراق تو

نفس در سینه‌ام محبوس، بغضم در گلو پنهان

دو دستم رعشه‌دار و اشک من ریزان

صدایم خسته و لرزان

                              دلم با توست لیکن ای تمام جان

غبار تیره‌ی ظلمت فروغ آفتابان را بپوشانید

دو چشم مادر هستی ز دیدارِ جمالِ ماهِ تابان گشت حرمانی

نفیر غربت یاران بی‌همدم، اساس پایه‌های عرش را لرزاند

بلای مبتلایان غم هجرت فزونی یافت

امید ناامیدان وفادارت به سوی ناامیدی رفت

زمینِ خشکِ بی‌حاصل به رویم تنگ‌تر گردید

سپهرِ نیلگون از بخشش رحمت تمنّع کرد

                                                             و من در انتظار تو

بیا ای سیّد و سالار مظلومان

تمام استخوان‌هایم به زیر گردش دوّارِ این سنگینْ کبودینْ چرخِ هستی خرد گردید

                                                             و من در انتظار تو

بیا مرهمْ‌نِهِ دلهای مجروحان

همه اجزای جانم با فرودینْ ضربتِ شمشیرِ بی‌رحم زمان، دریای خون گردید

                                                             و من در انتظار تو

و من در انتظار تو

تمامِ لحظه‌های عالم امکان

                             شمردم تا بیایی و

                                 نهم بر خاکِ راهت صورتم را-

                                         تا که یابد التیام این زخمِ بر جا مانده از شلّاقِ دستِ روزگاران

دریغا جمعه‌ای دیگر گذشت و او نیامد

                                               نیامد شه‌سوارِ عرصه‌ی امّیدواران