قطار خط ۱ مترو به ایستگاه امام خمینی نزدیک می‌شد و کم کم آماده شدم تا برای پیاده شدن و تعویض قطار بلند شوم. از پله برقی بالا رفتم تا به سکوی خط ۲ برسم که در نیمه‌های راه صدای دعوای شدیدی توجه مرا جلب کرد. جلوتر که رفتم دیدم ۲ نفر که یکی از آنها مردی قوی هیکل و با ظاهری مذهبی بود جوانی را زیر باد مشت و لگد گرفته بود و همزمان با زدن ضربات ناسزا هم می‌گفت. ۲ نفر خانم چادری که حدس زدم یک نفرشان مادر و دیگری همسر آن مرد تنومند هستند، مدام دست او را می‌گرفتند تا آن مرد را از ادامه‌ی کتک کاری منصرف کنند، ولی تأثیری نداشت و کوتاه نمی‌آمد. قطار خط ۲ داشت حرکت می‌کرد و من که ادامه‌ی ماجرا را، مثل ده‌ها نفر دیگر ایستاده و از داخل قطار نگاه می‌کردم، با حرکت قطار  بر روی صندلی خودم نشستم. هر کس از ماجرا تحلیلی می‌کرد. یک نفر گفت که دیده است موقع سوار شدن به پله برقی ظاهراً آن جوانک فحش ناموسی به آن مردِ به ظاهر مذهبی داده است و آن مرد هم برای اثبات غیرتی بودن و مردانگی‌اش تا جایی که آن جوانک کتک می‌خورده او را زده است و ادامه‌ی ماجرا … .

نمی‌دانم برای شما هم پیش آمده است که کسی به شما اهانت کند آن هم از نوع ناموسی یا خیر. اما با خودم فکر می‌کردم واقعاً یک انسان تحصیل کرده و متمدن پس از وقوع چنین پدیده‌ای چه واکنشی باید نشان دهد؟ اگر ساکت بنشیند می‌گویند بی‌غیرت است. اگر مثل این آقا دست به یقه شود، می‌گویند وحشی و بی‌فرهنگ است.

اما با مراجعه به سیره‌ی معصومین (علیهم السلام) در می‌یابیم که نه تنها هیچ مجوزی برای کتک‌کاری و دست به یقه شدن در چنین مواردی صادر نشده است بلکه روش امامان معصوم، ترک مجلس و اغماض و سکوت بوده است. حداکثر کاری که یک نفر اجازه دارد در چنین وضعیتی انجام دهد، مقابله به مثل است یعنی اگر طرف مقابل یک فحش داده، شنونده هم اجازه دارد یک فحش بدهد و نه بیشتر.

در روایتی از امام صادق (علیه السلام) است که شخصی که از ایشان عصبانی بود به آن حضرت گفت اگر تو یکی بگویی من ده‌تا (دشنام) می‌گویم و آن حضرت پاسخ دادند اگر تو ده‌تا دشنام بدهی، یکی هم از من نخواهی شنید.

از اراذل و اوباش توقعی نیست. اینکه فردی با شکل و ظاهر مذهبی و ریش و خانواده‌ای چادری، تا این حد از معارف اهل بیت به دور باشد، جای تأسف است. نمی‌خواهم این موضوع را تعمیم بدهم، ولی بخش قابل توجهی از بچه هیأتی‌ها و حزب‌اللهی‌هایی که می‌شناسم به این مسأله مبتلا هستند و کافی است شما اسم کوچک همسر یا خواهرشان را بیاوری تا برادران عزیز شکمتان را سفره کنند. و چقدر با افتخار اسم این حرکت را غیرت و مردانگی می‌گذارند.

بحث من اصلاً سیاسی نیست، بلکه یک نقد جامعه‌شناسانه‌ی درون گروهی بر روی قشر مذهبی است که بعضاً رفتارهای بدور از اخلاق انسانی‌اش سایر اقشار را از مذهب زده می‌کند.

اگر کسی به من فحش ناموسی بدهد، سعی خواهم کرد با حفظ آرامش، زشتی رفتارش را به او نشان دهم تا خودش شرمنده شود. من هرگز با کسی دست به یقه نخواهم شد چون نه قانون و نه شرع چنین اجازه‌ای را به من نداده است.