همان گونه كه در ابتداي ماه ربيع الاول وعده كرده بودم، امروز نهم ربيع الاول به يك بدعت جديد اشاره خواهم كرد و آن هم مناسبت مجعول و من در آوردي به نام «آغاز ولايت امام زمان» است.

شايد خيلي مضحك و ساده‌انگارانه باشد كه تصور كنيم امام زمان (عج) كه روز گذشته پدر بزرگوارشان را از دست داده‌اند، امروز غرق در شادي هستند كه ولايت و امامت‌شان شروع شده است.

مگر مي‌شود سالگرد يك مناسبت از خود مناسبت با اهميّت‌تر باشد. بياييد با هم برگرديم به 1172 سال پيش يعني سال 260 هجري قمري. برويم بر در خانه‌ي امام حسن عسگري (عليه السلام). خانه‌اي كه ديروز يعني هشتم ربيع الاول صاحبِ خانه -امام يازدهم شيعيان- شهيد شده‌اند و اكنون فرزندشان امام زمان در سوگ پدر خود نشسته‌اند. آيا هيچ انسان عاقلي در اين لحظه‌ي عزا و ماتم به فرزند داغدار تبريك مي‌گويد؟

كساني كه اين مناسبت را جعل كرده‌اند، ظاهراً امام زمان را قياس به نفس كرده‌اند و اين‌گونه انديشيده‌اند كه امام معصوم العياذ بالله در سراسر عمر منتظر چنين لحظه‌اي بوده است و اين كه ايشان در اين روز به امامت رسيده‌اند يك افتخار بزرگي براي ايشان است و مثل انسان‌هاي عادي كه وقتي به عنوان وزير يا مدير كل منصوب مي‌شوند به ايشان تبريك مي‌گويند، تصوّر كرده‌اند امام زمان (عج) هم يك نفر مثل خودشان است و حالا مي‌خواهند تبريك بگويند. غافل از اين كه در ازل نام اين بزرگواران به عنوان امامان حق ثبت و ضبط شده است و امام معصوم (ع)، امام به دنيا مي‌آيد، اما تحقق امامتش منوط به فقدان حجت قبل از خودش است.

در زيارت جامعه‌ي كبيره آمده است: «…خَلَقَكُمُ اللَّهُ أَنْوَاراً فَجَعَلَكُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقِينَ حَتَّي مَنَّ عَلَيْنَا بِكُمْ» يعني خداوند شما را به صورت نورهايي خلق كرد و شما را در گرداگرد عرش خود قرار داد تا اينكه به خاطر وجود شما بر ما منّت بگذارد. اين زيارت منقول از امام هادي (ع) است و در آن زمان امام زمان (عج) هنوز به لحاظ ظاهري به دنياي مادّي قدم نگذاشته‌اند، اما همان موقع وجودشان براي شيعيان منّت و مايه‌ي فخر و مباهات است.

شايد برخي بگويند كه اين مناسبت را ايجاد كرده‌اند تا دست‌مايه‌ي شادي و سرور در روز نهم ربيع‌الاول كه به نقلي روز مرگ خليفه‌ي دوم است فراهم گردد. بله بنده هم اين روايت و روايت ديگري كه مي‌گويد در روز نهم ربيع الاول يكي از دشمن‌ترين دشمنان اهل بيت مي‌ميرد را ديده‌ام ولي اينها دليل نمي‌شود كه بخواهيم از خودمان مناسبت جعل كنيم آن هم به بهانه‌ي وحدت بين مسلمين. كجاي روايت فوق گفته است كه برويد در اين روز مراسم جشن و سرور برگزار كنيد آن هم با برخي كيفيت‌هاي زشت و زننده كه در سايت‌هاي اينترنتي، گل‌واژه‌ها و حركات موزون و ساير جلف‌بازي‌هايش موجود است.

راستي اين آقاياني كه خيلي ولايت ولايت مي‌كنند چرا روز بيست و نهم صفر (يعني يك روز بعد از رحلت پيامبر اكرم) را جشن نمي‌گيرند؟ بيست و نهم صفر هم آغاز ولايت اميرالمؤمنين است. تازه حضرت علي (ع) امام اول شيعيان و تنها امامي است كه خلافت و حكومت ظاهري هم داشته است و جشن گرفتن آغاز امامت ايشان در اولويت بيشتري قرار دارد. مهم نيست كه بين آغاز ولايت و حكومت ظاهري‌شان 25 سال فاصله بوده است، مهم اين است كه اين روز را بايد جشن گرفت چون آغاز ولايت است و مهم نيست كه اين روز شب شهادت امام رضا (ع) است، شيعه بايد به تكليف خود عمل كند؟!!

ما نمي‌خواهيم از يك سنّت غلط به نام «جشن عُمَركُشون» دست برداريم (مثل بت پرستاني كه نمي‌توانستند از عبادت بت‌ها دست بردارند) و مي‌خواهيم با عوض كردن عنوان آن روز همچنان به آن رسم غلط ادامه دهيم.

توضيح تكميلي: مطلبي كه در همين مورد بعداً به ذهنم رسيد اين است كه افرادي كه اين مناسبت را جعل كرده‌اند، تصوّر كرده‌اند امامت امام زمان (عج) مثل ساعت كار اداري است و اگر امام عسكري (ع) روز هشتم ربيع به شهادت رسيده‌اند، امامت حضرت وليعصر (عج) از فردا ساعت 8 صبح آغاز مي‌شود. به همين منظور روز هشتم ربيع را عزا مي‌گيرند و روز نهم را جشن مي‌گيرند. غافل از اين كه هيچ وقفه و فاصله‌اي بين شهادت امام يازدهم و تحقق امامت حضرت مهدي (عج) وجود ندارد. به عبارت ديگر اگر بخواهند اين مناسبت ساختگي را گرامي بدارند بايد همان شبي كه عزاداري مي‌كنند جشن هم بگيرند.

در همين زمينه: