به حال خود گريستن

به عشق لاله زيستن

ز زخم اندرون جامه سوختن

                                   يگانه كار هر شبم

خيال بي‌كرانه‌ها

                        دوباره موج مي‌زند

ولي كجا سفر كنم؟!

                        كه بادبان بسته‌ام

                        و پاروي شكسته‌ام

                        و كشتي سينه به گل نشسته‌ام

و از تمام موج‌هاي زندگي

در اين غروب مرگبار

                         لب به سكوت بسته‌ام

اسير ساحل هوس

                         كجا عروج مي‌كند؟

ز سرزمين خار و خس

                         كجا خروج مي‌كند؟

آهاي ناخداي عشق!

از اين جزيره‌ي حقير و سوت و كور و پرت و دور

تو را صدا زدم ببين!

نگاه كن!

جوانكي كنار ساحل اين طرف

                              براي جَستن از قفس

دو دست خويش را چنان

                              تكان تكان نفس نفس

                                             به آسمان كشيده است

ستون دود را ببين

                كه از دلم به ابرها رسيده است

شراره‌هاي عشق را

                        نظاره كن

بيا مرا رها مكن!

قسم  به اين نشانه‌ها بيا بيا!

ببين كه ردّ اشك‌ها

ز گوشه‌هاي چشم‌ها

به روي گونه‌هاي سرد و تيره‌ام

                                       به عشق يك نگاه تو

                                              امان مردمان چشم را بريده است

اميد اين دل شكسته‌ام تويي

مرو! مرو!

مرو بيا مرا ببر!

مرا ببر از اين جزيره‌ي جنون!

                        مرا ببر از اين زمين!

                                   بيا تو مهربان‌ترين!

                                            بيا تو مهربان‌ترين!